Intensieve behandeling diabetes heeft weinig effect op lange termijn

De onderzoekers traceerden de patiënten via screening op diabetes type 2 in academische huisartsenpraktijken uit drie landen (Denemarken, Verenigd Koninkrijk en Nederland). De 343 huisartsenpraktijken werden willekeurig toegewezen aan routinematige diabeteszorg (n = 176) of intensieve multifactoriële behandeling (n = 167). De interventie duurde vijf jaar. Tien jaar na randomisatie werden post-hoc analyses van cardiovasculaire events uitgevoerd. Net als in het oorspronkelijke onderzoek was de primaire uitkomstmaat een samenstelling van het eerste cardiovasculaire event, inclusief cardiovasculaire mortaliteit of cardiovasculaire morbiditeit (niet-fataal myocardinfarct en niet-fatale beroerte), revascularisatie en niet-traumatische amputatie.
De gemiddelde duur van de follow-up was 9,61 jaar (SD 2,91). In die periode kregen 443 deelnemers een eerste cardiovasculair event en stierven er 465. Er was geen significant verschil tussen beide groepen in incidentie van de primaire uitkomstmaat (HR 0,87; 95% BI 0,73 tot 1,04) of sterfte door alle oorzaken (HR 0,90; BI 0,76 tot 1,07). 

De auteurs concluderen dat na vijf jaar interventie kleine maar significante verbeteringen op het gebied van behandeling en cardiovasculaire risicofactoren mogelijk zijn. Dit onderzoek laat echter ook zien dat er op de lange termijn geen effecten zijn van intensieve behandelingen bij diabetes op harde uitkomstmaten. Het lijkt erop dat er veel meer factoren invloed hebben op de gezondheidstoestand van onze diabetespatiënten dan intensieve behandeling alleen. Dat maakt intensieve behandeling niet per se verkeerd maar het is goed het belang hiervan te relativeren, ook op de lange termijn.